Zagraniczne papiery dłużne to oferta dedykowana dla firm dysponujących wolnymi środkami, funduszy inwestycyjnych, firm ubezpieczeniowych, oraz klientów Private Banking.

Papiery dłużne to zobowiązania emitenta (dłużnika) w stosunku do inwestora (nabywcy) do spłaty kapitału wraz z narosłymi odsetkami w określonym miejscu i czasie. Mogą one przyjmować formę obligacji (instrumenty o terminie wykupu dłuższym niż jeden rok) jak i bonów, które różnią się od obligacji krótszym okresem do wykupu. Emitentami obligacji mogą być zarówno rządy państw, agencje rządowe, podmioty municypalne, korporacje oraz instytucje finansowe.

Od kilku lat coraz większą popularnością wśród inwestorów cieszą się obligacje zagraniczne w formie Euroobligacji. Kwoty obecnych emisji sięgają kilku miliardów dolarów. Początkowo walutą dominującą na tym rynku był dolar, jednak już od pewnego czasu rośnie znaczenie innych walut światowych: euro, japońskiego jena, franka szwajcarskiego, funta i innych. Utarło się, że euroobligacjami nazywane są wszystkie papiery dłużne sprzedawane na rynkach międzynarodowych. Przedrostek „euro” (eurowaluta, euroobligacja) dodawany jest nawet w przypadku, gdy dany papier wartościowy z Europą nie ma nic wspólnego. Np. emisja korporacji tajwańskiej, denominowana w jenach i sprzedawana inwestorom australijskim, nowozelandzkim oraz amerykańskim będzie nazywana euroemisją w eurojenach.

Emitentem euroobligacji może być każdy podmiot, o ile przepisy dewizowe kraju jego siedziby tego nie zabraniają. Nabywcami są przede wszystkim inwestorzy instytucjonalni, choć niektóre emisje są równie chętnie nabywane przez inwestorów indywidualnych. Euroobligacje, jako instrumenty praktycznie wolne od regulacji obowiązujących na poszczególnych rynkach krajowych, jest znacznie łatwiej wyemitować. Centrum emisyjnym jest Londyn (właśnie z eurorynku pochodzi największa ilość innowacji) i dlatego większość instytucji działających w tej branży funkcjonuje pod egidą Zarządu Papierów Wartościowych i Transakcji Terminowych (SFA), organizacji założonej na mocy Brytyjskiej Ustawy o Usługach Finansowych, Międzynarodowego Zrzeszenia Rynków Papierów Wartościowych (ISMA), Międzynarodowego Zrzeszenia Rynków Pierwotnych (IPMA), które ustaliły reguły prawidłowego postępowania dla uczestników rynku euroobligacji.

Transakcje przeprowadzane przy użyciu euroobligacji są rozliczane przez Clearstream lub Euroclear –instytucje pełniące rolę depozytariusza oraz izby rozliczeniowej, które zostały stworzone przez banki zainteresowane rozwojem tego segmentu rynku.

• dywersyfikacji ryzyka politycznego, walutowego i kredytowego
• prawdopodobieństwa osiągnięcia wyższej stopy zwrotu
• uatrakcyjnionego portfela inwestycyjnego
• wysokiej płynności (możliwej poprzez sprzedaż obligacji w dowolnej chwili na rynku wtórnym)